این روزها/قدر مشاهیر استان را بیشتر بدانیم /درخواستی از شهرداری دهدشت

به گزارش الگن خبر زمان میگذرد و عمر سرکش ما بسان برق و باد در حال گذر است و ثانیه ها هایی که می روند بر میگردند هیچ گاه بر نمی گردند . شاید در همین حوالی یاد دوست قدیمی کنی که وقتی به آن پیام میدهی و کسی جواب می دهد که ۴۰ روز می باشد که فوت کرده است کسی که جوان ناکام بود. گویا ما فراموش کرده ایم درین مسیر مسافریم تا زود ، دیر نشده می بایست کاری کرد و یا این که به قول شاعر زنده را تا زنده است باید به فریادش رسید.بعد از مرگ پیام تسلیت و فرستادن گل سودی ندارد قدر داشته هایمان را بدانیم تا از گذشته ی خود پشیمان نباشیم و این مطلب تلنگری است برای مسیولانی که همه چیز را وادی سیاست میدانند و استاد داوری با این همه خدمت به فرهنگ و آموزش و پرورش و بلند کردن نام استان در تارو پود جهان و کشور هم کوچ ابدی کرد و باز هم امیدوارم برای همه ی ما این نوع مرگ ها درسی باشد .نام نیک داوری تا همیشه در قلبها خواهد ماند واما یک پیشنهاد به شهرداری و فرمانداری دهدشت سعی کنیم با نامگذاری میادینی یا بوستانی یاد ونام استاد داوری را زنده تر کنیم

بی خبر از هم خوابیدن چه سود؟
برمزار مردگان خویش نالیدن چه سود؟
زنده را تا زنده است باید به فریادش رسید
ورنه بر مزارش آب پاشیدن چه سود؟
گر نرفتی خانه اش تا زنده بود
خانه صاحب عزا خوابیدن چه سود؟
گر نپرسی حال من تا زنده ام
گریه و زاری و نالیدن چه سود؟
زنده را در زندگی قدرش بدان
ورنه مشکی از برای مرده پوشیدن چه سود؟
گر نکردی یاد من تا زنده ام
سنگ مرمر روی قبرم وانهادن ها چه سود؟
شیخ بهایی