شورای شهر، میدان معامله یا سنگر مطالبه؟ / سید هیبت‌اله رزمجو و آزمون صداقت در شیراز
به گزارش الگن خبر انتخابات شورای شهر شیراز این دوره فقط یک رقابت انتخاباتی نیست؛ ردصلاحیت گسترده بیش از ۱۵۰ داوطلب و کنار رفتن برخی چهره‌های شناخته‌شده، اگرچه در نگاه اول شوک‌آور بود، اما یک واقعیت...
به گزارش الگن خبر انتخابات شورای شهر شیراز این دوره فقط یک رقابت انتخاباتی نیست؛
ردصلاحیت گسترده بیش از ۱۵۰ داوطلب و کنار رفتن برخی چهره‌های شناخته‌شده، اگرچه در نگاه اول شوک‌آور بود، اما یک واقعیت را روشن‌تر کرد: زمین بازی تغییر کرده است. فضای رقابت از انحصار حلقه‌های بسته فاصله گرفته و حالا مردم با دقت بیشتری گزینه‌ها را رصد می‌کنند.
در میان اسامی باقی‌مانده، نام سید هیبت‌اله رزمجو بیش از گذشته محل توجه و تحلیل است؛ چهره‌ای که نه با هیاهوی تبلیغاتی، بلکه با سابقه مدیریتی و شناخت از سازوکار شورا شناخته می‌شود. اما پرسش اصلی اینجاست: آیا این‌بار شورای شهر قرار است «ناظر» باشد یا «ناظرِ خاموش»؟
شیراز سال‌هاست از شکاف میان شورا و مطالبات واقعی مردم رنج می‌برد. پروژه‌های پرهزینه، تصمیم‌های غیرشفاف و اختلاف‌های درون‌ساختاری، سرمایه اجتماعی را فرسوده کرده است. مردم دیگر با شعار قانع نمی‌شوند؛ کارنامه می‌خواهند، شفافیت می‌خواهند، جسارت در نظارت می‌خواهند.
ورود چهره‌هایی چون رزمجو به میدان رقابت، اگر قرار است معنا داشته باشد، باید حامل یک پیام روشن باشد: عبور از شوراهای تشریفاتی و حرکت به سمت شورای مطالبه‌گر. شورایی که شهرداری را بی‌ملاحظه رصد کند، گزارش بدهد، پاسخ بخواهد و در برابر انحراف‌ها سکوت نکند.
حذف برخی چهره‌های شاخص، به‌جای سرد کردن فضا، عطش تغییر را افزایش داده است. جامعه شهری شیراز امروز به‌دنبال تکرار نام‌ها نیست؛ به‌دنبال تغییر رویکرد است. انتخابات پیش‌رو، رقابت افراد نیست؛ رقابت «نگاه‌ها»ست.
یک نگاه، شورا را حیاط خلوت قدرت می‌خواهد.
نگاه دیگر، شورا را صدای محلات، دیده‌بان بودجه و مدافع منافع عمومی می‌بیند.
اگر سید هیبت‌اله رزمجو و دیگر نامزدها می‌خواهند رأی واقعی بگیرند، باید تکلیف خود را با این دو نگاه روشن کنند. دوره کلی‌گویی تمام شده است. شهروندان شیراز دقیق‌تر، مطالبه‌گرتر و بی‌حوصله‌تر از گذشته‌اند.
شیراز تصمیم می‌گیرد شورا «اتاق امضا» باشد یا «اتاق حساب‌کشی».
بدون نظر! اولین نفر باشید