نادر زمان ما

دکتر کامران باقری لنکرانی استاد ممتاز دانشگاه علوم پزشکی شیراز و عضو پیوسته فرهنگستان علوم پزشکی نوشت: برخی از بندگان خدا نه فقط زندگی خود را به رنگ الهی رقم میزنند ، بلکه حجت خدا برای دیگران هم میشوند . نادر طالب زاده ازستاره های درخشانی بود که نه فقط خودش پاک زیست بلکه طریق بندگی  را هم به دیگران آموخت .

من اورا دوست داشتم چون از ظواهر دنیا گریخت و غرب فتنه گر را با همه جذابیت های اغواگرش رها نمود و مهاجر الی الله شد.

 او را دوست دارم چون هیچگاه بر سختی این هجرت  بر کسی منت نگذاشت و همه طعنه های این طرف و آن طرف را به جان خرید و خاموش ، با اخلاص ، با تدبیرو استوار ، خستگی ناپذیرو  پرتلاش ، هر چه را در توان داشت برای این انقلاب هزینه کرد .

 او را دوست دارم چون  در روزمرگی ها و مدیریت های فانی خود را غرق نکرد  و بنیاد های محکمی در دفاع از مبانی انقلاب با زبان مردم این زمان بنا نهاد و دستگیر جوانانی شد که می خواستند کاری کنند و بلد راه آنها در دفاع هنرمندانه از انقلاب اسلامی شد .

او را دوست دارم چون افق های بلندی داشت و میفهمید که این انقلاب برخاسته از فطرت، مخاطبین خود را در غرب عالم خواهد یافت و روزی را میدید که خورشید از غرب طلوع خواهد کرد .

او را دوست دارم چون موحدین عالم را در دفاع از حق بسیج میکرد و در چارچوب مکان و زمان خود را حبس نمی نمود.

این همه را نادر طالب زاده ، در روزگاری انجام میداد که گاه بی عملان گریبانش را می دریدند و او با بزرگواری و سلام به کار خود ادامه میداد .

فقدان او به آسانی جبران نمیشود اما خیل جوانانی که به دست  او در مکتب سید شهیدان اهل قلم در رکاب ولی و نایب صاحبمان روحی فدا راه ورسم عاشقی را فراگرفتند،  انشالله راه او را ادامه خواهند داد .