مارون: هجرت از رفاه عاریتی به مهندسی سرنوشت

محمد صادق درفشی با ارسال یادداشتی از مارون و شهید شاخص کهگیلویه و بویراحمد گفت
مارون داستان جدایی هدایت اله طیب از رفاه ظاهری و پیوستن به جهاد در رقابیه را در روایت نخبگانی علیه سکون مادی مطرح می‌کند.
امشب در تاریکی سرد و پرتعلیق سینما هنر یاسوج، «مارون» را نه فقط تماشا کردم، که بلعیدم. پرده درخشید و تصویر، مانند هجومی از حقیقت بر ذهن خواب‌آلود مخاطب مدرن فرود آمد. هدایت‌الله طیب دیده شد، اما نه آن‌گونه که در داستان‌ها روایت می‌شود.
مارون مردی را روایت کرد که از نظم سرد، مهندسی‌شده و بی‌نقص سنت‌پترزبورگ فلوریدا استعفا داد تا به آشوب مقدس رهایی بپیوندد. او رفاه کاغذی و ویزای تضمین‌شده‌اش را مچاله کرد و دور انداخت و بازگشت تا در میان غبار خونین رقابیه، معنای ویران‌شده‌ی انسانیت را بازسازی کند.
چرا باید این قاب عصیانگر را دید؟
تماشای این اثر را به مثابه یک شوک درمانی تجویز می‌کنم. چرا که مارون شجاعت به خرج می‌دهد و مفهوم نخبگی را از حصار تنگ القاب، مدارک آکادمیک و پشت‌میزنشینی‌های بی‌ثمر بیرون می‌کشد.
این فیلم با رویکردی افشاگرانه، می‌فهماند که علم، اگر به درد و موضع‌گیری علیه ظلم گره نخورد، صرفاً یک تزئین لوکس و ابزاری برای استثمار نرم محسوب می‌شود.
هدایت در این فیلم، یک اسطوره‌ی دست‌نیافتنی و مومیایی‌شده در تاریخ نیست. او یک انتخاب جاری است. به نسلی که میان ماندن برای خود و رفتن برای دیگری سرگردان است، می‌آموزد که می‌توان در اوج داشتن، شکوه گذشتن را تمرین کرد.
مارون آینه‌ای است که عافیت‌طلبی مدرن را می‌شکند و انسان را با سهمگین‌ترین سوال قرن روبرو می‌کند: در لحظه‌ای که ماندن ممکن است، چه کسی جسارت بازگشت به خط مقدم را دارد؟
واکاوی فرم و نقد ساختار: از اکشن جاسوسی تا درام انسانی
مارون به عنوان نماینده‌ نسل جدید سینمای دفاع مقدس در چهل‌وچهارمین جشنواره فیلم فجر، سعی کرده است زبانی نو بیابد. استفاده از ژانر اکشن-جاسوسی برای روایت زندگی یک شهید، تمهیدی هوشمندانه برای عبور از کلیشه‌های سانتیمانتال و رسیدن به منطق کنش محسوب می‌شود. با این حال، سینما با هیچ‌کس تعارف ندارد.
۱_پارادوکس بصری:
فیلم در فرم، گاهی اسیر زیبایی‌شناسی کارت‌پستالی لوکیشن‌های گیلان می‌شود. دوربین چنان در سبزی مه‌آلود غرق می‌گردد که گویی فراموش می‌کند قرار است مهیای جهنم سوزان جنوب شود. این تضاد، اگرچه تقابل میان آرامش قبل از طوفان را می‌سازد، اما گاهی خشونت عریان رقابیه و عطش خاک جنوب را در سایه قرار می‌دهد.
۲_ایستایی در میانه:
ضرب‌آهنگ روایت در پرده‌ دوم، دچار نوعی درنگ بیش از حد می‌شود. گویی کارگردان (امیراحمد انصاری) در انتقال از مرحله‌ تصمیم در فلوریدا به مرحله‌ حادثه در جبهه، مکثی طولانی کرده است تا درونیات هدایت را واکاوی کند. اما این مکث، گاهی به قیمت افت هیجان مورد انتظار از یک فیلم نیمه‌جاسوسی تمام می‌شود.
۳_فاقد ترس و تردید:
نقطه‌ قوت دیگر فیلم، نمایش شجاعت، سادگی و خطاهای معمول انسانی هدایت محسوب می‌شود. او فرشته نیست، انسانی است که آگاهانه انتخاب می‌کند فرشته‌وار زندگی کند.
فرجام سخن: هدایت، یک فعل معترض
روایت مارون آن‌گونه است که با خروج از تالار سینما، همچنان در رگ‌ها ادامه می یابد. طیب دیگر فقط یک نام غریب در تقویم یا نشانی یک بن‌بست در شهر نبود. او به یک فعل معترض تبدیل شد. که ثابت کرد نخبگی، تشخیص درست سنگر در لحظه‌ حساس تاریخ است.
او طیب ماند، چون جنگیدن علیه استکبار را به عنوان عالی‌ترین شکل مهندسی سرنوشت برگزید. این فیلم را باید دید تا فهمید چگونه یک نفر می‌تواند تمام جهان، آرزوها و آینده‌ درخشان آکادمیکش را در یک چمدان کوچک جا بگذارد و به دنبال حقیقتی برود که از گلوله، سخت‌تر و از عشق، عمیق‌تر است.
مارون داستان کسی است که فهمید برای ساختن وطن، گاهی باید از سد خویشتن گذشت.
با توجه به حضور بازیگرانی چون امیرحسین فتحی و جمشید هاشم‌پور، پتانسیل مارون برای جذب نسل جدید بر محور عصیان علیه سبک زندگی استاندارد غربی استوار می‌باشد. تبلیغات باید بر هوش عملیاتی و جسارت ساختارشکنانه طیب متمرکز گردد.
طبق منظومه‌ای که نخبگی یک تعهد دائمی در قبال سرنوشت ملت ایجاد می‌کند. این فیلم، دفاع مقدس را از حافظه تاریخی صرف خارج می‌کند و آن را به یک پرسش زنده برای انسان امروز تبدیل می‌کند. پیوند میان تخصص علمی و غیرت دینی و ملی در این اثر الگوی تازه ای از سبک زندگی جهادی را ارائه می‌دهد.