غزلی در رسای استاد وخالق شعر ایل احساس-

جبار چراغک فرهنگی فهیم و یکی از کسانیکه در شعر حرفی برای گفتن دارند غزلی در رثای استاد داوری ره سروده است وبرای الگن خبر فرستاده است و این رسانه آن را نشر میدهد

چابک سوارِ مثنوی و قصیده رفت
شبانگه تاخت و صبح ندیده رفت

کهگلو را چه گرد و خاکی است به پا
در پیّ تک سُواری که سپیده رفت

سروچمانِ چمن و بُستان سرای عشق
قامت ما شکست و خود چَمیده رفت

فریدون دنا بود و چویل های نیر
هِق هِقِ ایلِ احساس را نَشنیده رفت

تنِ دردمندش گر چه شد زار؛ ولی
زیبا زیست و نیکو گفت و حمیده رفت

باغدارِ رباعی و دو بیتی های ناب
ز باغِ خاطراتش گُل نَچیده رفت

خداوندگار غزل های پر احساس
در جوار سعدی صبح نادمیده رفت

یک تنه حافظی بود سُواری و مندان را
دارِ شعر علم کرد و غزل تَنیده رفت

کرکیت زد به تَمدارِ شعرِ آبدارِ خویش
خُنیده غزل ها سرود و خَنیده رفت…

ای چراغک بگو که داوری خوش سُخن
پدیده آمد و پدیده ماند و پدیده رفت

جبار چراغک: 1403/9/1