شوراهای بی‌اختیار، وعده‌های بی‌سرانجام؛ چرا روستاها دیگر پای صندوق نمی‌آیند؟
الگن خبر – وقتی در بسیاری از روستاهای کهگیلویه و بویراحمد شور و شوقی برای ثبت‌نام و حضور در انتخابات شوراها دیده نمی‌شود، باید پرسید ریشه این بی‌میلی کجاست؟ آیا مردم بی‌تفاوت شده‌اند یا کارنامه...
الگن خبر – وقتی در بسیاری از روستاهای کهگیلویه و بویراحمد شور و شوقی برای ثبت‌نام و حضور در انتخابات شوراها دیده نمی‌شود، باید پرسید ریشه این بی‌میلی کجاست؟ آیا مردم بی‌تفاوت شده‌اند یا کارنامه دوره‌های گذشته آن‌قدر ناامیدکننده بوده که انگیزه‌ای برای تکرار یک تجربه شکست‌خورده باقی نمانده است؟
واقعیت این است که شوراهای روستایی قرار بود نماد مشارکت مردمی و پل ارتباطی مردم با حاکمیت باشند؛ اما در عمل، بسیاری از آن‌ها یا درگیر حاشیه و اختلافات شخصی شدند، یا در سایه دهیاری‌ها و بخشداری‌ها عملاً به نهادهایی کم‌اثر تبدیل گشتند. خروجی ملموس برای مردم چه بود؟ چند پروژه پایدار؟ چند مطالبه جدی که تا انتها پیگیری شد؟
در برخی روستاها، شوراها به‌جای آن‌که اتاق فکر توسعه باشند، به میدان رقابت‌های طایفه‌ای و بده‌بستان‌های محدود محلی تقلیل یافتند. وعده‌هایی که در ایام انتخابات داده شد، خیلی زود جای خود را به سکوت و انفعال داد. وقتی مردم می‌بینند بعد از چهار سال تغییر محسوسی در وضعیت آب، راه، اشتغال یا زیرساخت‌ها رخ نداده، طبیعی است که با خود بگویند «رأی ما چه اثری داشت؟»
از سوی دیگر، ساختار قانونی شوراها نیز چنان محدود است که حتی اگر فردی دلسوز و کارآمد هم وارد میدان شود، ابزار کافی برای تحول در اختیار ندارد. شورا بدون بودجه مستقل، بدون ضمانت اجرایی مصوبات و با اختیارات حداقلی، چگونه می‌تواند پاسخ‌گوی مطالبات انباشته روستاها باشد؟
نباید از یک نکته مهم هم غافل شد؛ بی‌اعتمادی عمومی. وقتی مردم احساس کنند نظارت مؤثری بر عملکرد شوراها وجود ندارد و پاسخ‌گویی جدی در کار نیست، مشارکت هم کاهش می‌یابد. انتخابات زمانی معنا دارد که نتیجه‌اش در زندگی روزمره مردم دیده شود.
امروز کاهش استقبال از انتخابات شوراهای روستایی یک زنگ خطر است؛ زنگ خطری برای مسئولانی که سال‌ها از مشارکت مردمی سخن گفتند اما سازوکار آن را تقویت نکردند. اگر قرار است این نهاد احیا شود، باید:
اختیارات واقعی و شفاف به شوراها داده شود
سازوکار نظارت و پاسخ‌گویی تقویت شود
ورود نیروهای متخصص و جوان تسهیل گردد
شورا از حاشیه‌های طایفه‌ای و سیاسی فاصله بگیرد
در غیر این صورت، صندوق‌های رأی در روستاها هر دوره خلوت‌تر از قبل خواهد شد و این یعنی فاصله بیشتر میان مردم و مدیریت محلی.
الگن خبر این پرسش را صریح مطرح می‌کند:
شوراهایی که قرار بود صدای مردم باشند، امروز چرا خود به نماد بی‌صدایی تبدیل شده‌اند؟
بدون نظر! اولین نفر باشید