شهر مرده،شهیدزنده

سعید آتشبار یکی از فعالین فرهنگی و مذهبی و رسانهای یادداشتی برای پایگاه خبری الگن خبر ارسال کردند که این پایگاه بنا به رسالتی کهدارد آنرادر دیدعمومقرار میدهد

برای حضور در مراسم تشییع شهید گمنام وارد دهدشت شدم‌
در وسط مراسم و در میانه ی راه فرمانداری تا سپاه شهرستان،به یکی از همشهری ها گفتم بنظرت امروز دهدشت چه حالی دارد؟ اساساً شهر زبان دارد و حال، ظاهری داردو باطنی، جسمی دارد و روحی.
ورودی های شهر، میدان مرکزی، بلوارهای اصلی، تابلوهای مغازه هاوبانک ها و ادارات، رنگ بندی آن ها و میزان پیشروی و ارتفاع نصبشان، بشدت بی قاعده و فاقد نظم و یکنواختی و زشت و کریه بشکلی بود که نه تنها حال مردمان رنج دیده شهر را خوب نمی کند، بلکه روحشان را آزرده و تاسفشان را افزون می کند.
همشهری اما، صحبت های من را بی ارتباط با درک فضای معنوی شهر با حضور شهید گمنام می دانست، و من اصرار بر اینکه شهید اگر حاضر است و پیام دارد که دارد، آمده است که نشستگان را به قیام و ساکتین را به سخن و مهم تر از همه، غائبین را به حضور دعوت کند‌.
شهید خونش ریخته شده است تا پیامی بدهد و حضورش را در همه عصرها و همه صحنه ها و تمامی عرصه هایی که جدال قیام و قعود است نشان دهد تا ما نیز حاضر شویم و اثر بگذاریم و راه و رسم شیعه بودن یعنی مسئولیت پذیری و احساس جمعی تحول را زنده نگاه داریم تا وضع موجود عقب مانده شهری که در استان، نماد تاریخ و تجارت و تمدن و حیات بالنده ی انسان ساز بود را تغییر دهیم.
شهید گمنام آمد، حال دلمان را خوب کرد و پیامش حضور بود. حضوری که معنویت منبعث از استشمام رایحه ی معطر پیکر یک جوانمرد، توان جمعی مومنان و دغدغه مندان را برای بازسازی هویت پرشکوه، و ساختن عالمانه ومهم تر از همه، بازیابی انسانِ دهدشتی که پوینده و پرسشگر و سازنده است را مضاعف کند.
معنویتی که در معنویت بماند، تشییعی که پیام شهید را تشییع کند، و حضورش در مسیر زنده کردن دل دهدشتی ها و متحرک کردن فکر و قدمشان خنثی باشد، معنویت منهای قیام است و نسبتی با شیعه ندارد.
شهید گمنام وارد دهدشت شد تا پیام ازادگی و ظلم ستیزی و مسئولیت شناسی و درک حضور تاریخی را به دهدشتی ها بدهد و نسبت به به گل نشستن کشتی پارک مرکزی شهر، خشکیدن درخت های بلوارها و بی قوارگی معماری و زیباسازی شهر، مردمان خسته را حساس کند.
شهید زنده، امده است تا شهر مرده را حیات بخشد و شهر مرده با ادمیان زنده، جآن می گیردو ادمیان،با فرهنگ تغذیه می شوند و فرهنگ، کارویژه اش ارتقای نقش پذیری مردم است و تزریق خون سالم به رگ های اقتصاد و توسعه و اجتماع.