دویست شب حضور؛ مردم آمدند، مسئولان چه کردند؟

دویست شب حضور؛ مردم آمدند، مسئولان چه کردند؟

به قلم بهرام پارسا فعال رسانه ای وسیاسی

دویستمین شب حضور مردم در میادین و خیابان‌های کشور، فقط یک عدد در تقویم نیست؛ روایت دویست شب ایستادگی، همدلی و حضوری است که در یکی از حساس‌ترین مقاطع کشور رقم خورده است. گزارش‌های منتشرشده نیز از استمرار این اجتماعات در نقاط مختلف کشور حکایت دارد.

مردم آمدند؛

با پرچم ایران، با یاد شهدا، با نگرانی‌هایشان، با امیدهایشان و با این باور که در روزهای سخت، کشورشان را تنها نگذارند.

اما در کنار این حضور غیرتمندانه، یک سؤال جدی و مطالبه‌گرانه همچنان باقی است:

آیا همه مسئولان، معنای این حضور را آن‌گونه که باید دیده‌اند؟

مردم فقط برای دیده‌شدن در قاب دوربین به میدان نیامده‌اند. مردمی که دویست شب پای کار ایستاده‌اند، انتظار دارند صدای آنان در اتاق‌های تصمیم‌گیری نیز شنیده شود.

اگر مردم برای ایران ایستاده‌اند، مسئول نیز باید برای مردم بایستد.

این حضور، چک سفیدامضا برای هیچ مدیری نیست؛ بلکه سرمایه‌ای اجتماعی است که باید به مسئولیت‌پذیری، خدمت صادقانه، عدالت، پاسخگویی و حل مشکلات مردم تبدیل شود.

تلخ است اگر مسئولی حضور مردم را فقط در قالب آمار تجمعات ببیند، اما صدای همان مردم را وقتی از گرانی، اشتغال، تبعیض، بیکاری، مشکلات درمانی، راه‌های ناایمن، ضعف خدمات یا بی‌عدالتی اداری سخن می‌گویند، نشنود.

مردم را نباید فقط در میدان دید؛ باید در زندگی روزمره‌شان هم دید.

دویست شب حضور، برای مدیران یک پیام روشن دارد:

این مردم اگر در روزهای سخت کنار کشور ایستاده‌اند، شایسته‌اند در روزهای عادی نیز مسئولان کنار آنان باشند.

مسئولیت فقط حضور در مراسم، سخنرانی و انتشار عکس نیست؛ مسئولیت یعنی وقتی دوربین‌ها خاموش شدند، برای حل مسئله مردم پای کار بمانی.

از نگاه الگن خبر، قدرشناسی واقعی از این حضور، نه در تعریف و تمجیدهای تکراری، بلکه در عمل معنا پیدا می‌کند؛ در مدیری که درِ اتاقش به روی مردم باز است، در مسئولی که پاسخگوی مطالبه‌گر است، در مدیری که شایسته‌سالاری را بر رابطه ترجیح می‌دهد و در دستگاهی که عدالت را از شعار به رفتار تبدیل می‌کند.

مردم در دویست شب، سهم خود را از مسئولیت اجتماعی ادا کرده‌اند.

اکنون نوبت مسئولان است که نشان دهند این حضور را فقط دیده‌اند یا واقعاً فهمیده‌اند.

زیرا فاصله میان «تشکر از مردم» و «خدمت به مردم» بسیار کوتاه است؛

اما تنها با عمل می‌توان آن را طی کرد.