از «خدمت بی‌وقفه» تا «وفاق بی‌اثر»؛ مردم هنوز رئیس‌جمهوری را صدا می‌زنند که میانشان زندگی کرد

الگن خبر- کهگیلویه و بویراحمد

به گزارش الگن خبر دو سال از عروج مردی می‌گذرد که هنوز نامش در کوچه‌های محروم، میان عشایر، در روستاهای فراموش‌شده و در دل خانواده‌های مستضعف با احترام برده می‌شود؛ شهید آیت‌الله سید ابراهیم رئیسی، رئیس‌جمهوری که نه پشت میز، بلکه وسط میدان شناخته شد.

امروز و در سالگرد شهدای خدمت، افکار عمومی بیش از هر زمان دیگری دولت شهید رئیسی را با دولت موسوم به «وفاق» مقایسه می‌کند؛ مقایسه‌ای که نه از جنس دعوای سیاسی، بلکه از جنس «احساس مردم» است.

دولت شهید رئیسی، دولت حرکت، حضور میدانی، سفرهای بی‌تشریفات، پیگیری شبانه‌روزی و امیدبخشی بود. رئیس‌جمهوری که در گرمای خوزستان، سرمای آذربایجان، گردوغبار سیستان و محرومیت کهگیلویه و بویراحمد حضور پیدا می‌کرد و درد مردم را از نزدیک می‌شنید.

اما امروز بسیاری می‌پرسند:
چرا آن روحیه جهادی و مردمی کمرنگ شده است؟
چرا «وفاق» هنوز نتوانسته در سفره مردم، بازار، اشتغال و آرامش روانی جامعه خودش را نشان دهد؟

شهید رئیسی شاید در برخی حوزه‌ها با کمبودها و مشکلات روبه‌رو بود، اما مردم یک ویژگی را از او پذیرفته بودند؛ «صداقت در تلاش». مردم می‌دیدند که رئیس‌جمهورشان خسته نمی‌شود، میان مردم است و برای حل مشکلات می‌دود.

در مقابل، آنچه این روزها بیش از همه مورد نقد افکار عمومی قرار گرفته، نوعی محافظه‌کاری، کندی تصمیم‌گیری و فاصله گرفتن مدیران از متن جامعه است؛ گویی برخی مدیران بیشتر درگیر حفظ صندلی‌اند تا حل بحران‌ها.

دولت شهید رئیسی با همه سختی‌ها، روحیه مقاومت و عزت را به بدنه اجرایی کشور تزریق کرد. در سیاست خارجی، معطل لبخند غرب نماند؛ در داخل کشور نیز تلاش کرد امید را به مناطق محروم بازگرداند. بسیاری از پروژه‌های نیمه‌تعطیل جان گرفتند و نگاه به ظرفیت‌های داخلی تقویت شد.

امروز اما مردم از دولتی که نام «وفاق» را یدک می‌کشد انتظار دارند وفاق را نه در شعار و جلسات، بلکه در معیشت مردم، کنترل بازار، برخورد با فساد و حضور میان مردم نشان دهد.

نام شهید رئیسی برای مردم فقط یک رئیس‌جمهور نیست؛ نماد مدیریتی است که ساده زیست، بی‌ادعا کار کرد و در مسیر خدمت جان داد. شاید به همین دلیل است که پس از شهادتش، محبوب‌تر از قبل در قلب مردم ماند.

الگن خبر معتقد است: مردم ایران بیش از هر چیز، تشنه «مدیران مرد میدان» هستند؛ مدیرانی که درد مردم را لمس کنند، نه آنکه پشت آمار و گزارش‌ها پنهان شوند.