وقتی «غیربومیِ میدان» از «بومیِ پشت‌میز» جلو می‌زند؛ مقایسه‌ای تلخ میان مدیریت جهادی و مدیریت خنثی در سازمان برنامه و بودجه استان

تحلیل الگن خبر-کهگیلویه و بویراحمد

به گزارش الگن خبر این روزها هر جا سخن از رکود پروژه‌ها، کندی تصمیم‌گیری و بی‌رمقی در بدنه اجرایی استان به میان می‌آید، نام سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی نیز در مرکز نقدها قرار می‌گیرد؛ نهادی که باید موتور محرک توسعه استان باشد، نه اداره‌ای صرفاً آماری و پشت‌میزنشین.

مقایسه عملکرد سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی استان در دولت شهید آیت‌الله رئیسی با وضعیت فعلی در دولت موسوم به وفاق، برای بسیاری از کارشناسان و افکار عمومی یک مقایسه قابل تأمل و البته تلخ است.

در دوره مدیریت شاهینی، با وجود تمام نقدها، یک نکته برای همه روشن بود؛ «تحرک، پیگیری و میدان‌داری». مدیری که اگرچه غیربومی بود، اما در بسیاری از موارد بیش از برخی مدیران بومی، دغدغه توسعه استان را داشت. جلسات مستمر، پیگیری اعتبارات، حضور در میدان و ارتباط فعال با دستگاه‌ها باعث شده بود سازمان از حالت خنثی و بی‌اثر خارج شود.

امروز اما منتقدان معتقدند سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی استان دچار نوعی رخوت اداری و محافظه‌کاری سنگین شده است؛ مدیریتی که بیش از آنکه پیشران توسعه باشد، درگیر روزمرگی، سکون و مدیریت بی‌حاشیه است.

این پرسش جدی مطرح است: چگونه مدیری غیربومی در دولت شهید رئیسی توانست اثرگذاری بیشتری از خود به جا بگذارد، اما امروز با وجود شعار حمایت از نیروهای بومی، خروجی سازمان تا این اندازه کم‌فروغ و خنثی شده است؟

واقعیت این است که بومی بودن، زمانی ارزشمند است که با جسارت، تخصص، پیگیری و روحیه مطالبه‌گری همراه باشد. صرف بومی بودن، بدون قدرت تصمیم‌گیری و تحرک، برای استانی پرمشکل و محروم کافی نیست.

استان کهگیلویه و بویراحمد امروز بیش از هر زمان دیگری نیازمند مدیرانی است که اهل ریسک برای توسعه باشند؛ مدیرانی که بتوانند برای جذب اعتبارات ملی بجنگند، پروژه‌ها را از رکود خارج کنند و صدای مطالبات مردم را به مرکز برسانند.

دولت شهید رئیسی حداقل یک پیام روشن داشت؛ «ملاک، کارآمدی است نه صرفاً سهم‌خواهی و مصلحت‌اندیشی». حال آنکه بخشی از بدنه مدیریتی امروز استان، بیش از آنکه درگیر حل مشکلات مردم باشد، گرفتار نوعی مدیریت کم‌هزینه و بی‌تحرک شده است.

الگن خبر معتقد است: مردم دیگر با شعار قانع نمی‌شوند؛ خروجی می‌خواهند. اگر مدیری—even غیربومی—بتواند برای توسعه استان بدود، از مدیری بومی اما خنثی و کم‌اثر، قطعاً به مردم نزدیک‌تر است.