«از خون تا رأی؛ جمهوری اسلامی دوباره در میدان اثبات شد»

یادداشت مدیرمسئول الگن‌خبر/بهرام پارسا

در تاریخ ملت‌ها، روزهایی وجود دارد که نه فقط یک مقطع زمانی، بلکه یک «ملاک» برای سنجش هویت و ایستادگی‌اند؛ و امروز، ما درست در میانه یکی از همان روزها ایستاده‌ایم.

یک ماه تمام، آتش و خون بر این سرزمین بارید. حملات مستقیم و بی‌پرده آمریکا و رژیم صهیونیستی، شهادت رهبر معظم انقلاب، از دست دادن فرماندهان ارشد نظامی، شخصیت‌های سیاسی، دانش‌آموزان معصوم میناب و جمعی از مردم بی‌گناه، تنها بخشی از هزینه‌ای است که ملت ایران در این مقطع تاریخی پرداخت کرده است. حمله به ناو «دنا» و شهادت ۱۰۴ تن از فرزندان این خاک، سند دیگری از دشمنی عریان با یک ملت مستقل است.

اما در برابر این حجم از جنایت، آنچه بیش از هر چیز درخشید، نه فقط مقاومت نظامی، بلکه «حضور مردم» بود.

سی شب حضور بی‌وقفه در کف میدان؛ سی شب فریاد، اشک، خشم و عهد؛ سی شب که نشان داد این ملت، نه با ترور سر خم می‌کند و نه با جنگ عقب می‌نشیند.

این حضور، صرفاً یک واکنش احساسی نبود؛ بلکه یک «بیعت دوباره» با اصل نظام و آرمان‌های انقلاب بود. مردمی که با وجود داغ‌های سنگین، خیابان را ترک نکردند، در واقع به دشمن این پیام را مخابره کردند که محاسباتش از اساس غلط است.

و حالا، در آستانه ۱۲ فروردین، روزی که ملت ایران در سال ۵۸ با رأی قاطع خود، نظام جمهوری اسلامی را بنیان نهاد، این سؤال دوباره مطرح می‌شود:
آیا آن رأی هنوز زنده است؟

پاسخ، نه در سخنرانی‌ها، بلکه در همین میدان‌ها داده شد.

وقتی ملتی در اوج فشار، در اوج داغ، در اوج تهدید، باز هم ایستادگی می‌کند، یعنی آن رأی هنوز زنده است؛
بلکه امروز، «آگاه‌تر، پخته‌تر و مقاوم‌تر» از همیشه.

دشمن تصور می‌کرد با حذف چهره‌ها، می‌تواند مسیر را متوقف کند؛ غافل از اینکه در این انقلاب، «شخصیت‌ها مهم‌اند، اما مسیر مهم‌تر است».
خون‌ها ریخته شد، اما پرچم نیفتاد.
رهبر به شهادت رسید، اما رهبریِ راه، در دل مردم ادامه یافت.

امروز جمهوری اسلامی، فقط یک ساختار سیاسی نیست؛
یک «باور عمومی» است که در سخت‌ترین شرایط، خودش را بازتولید می‌کند.

۱۲ فروردین امسال، یک مناسبت تقویمی نیست؛
یک «اثبات تاریخی» است.

اثبات اینکه این نظام، نه با جنگ ساقط می‌شود، نه با ترور تضعیف؛
و نه با جنگ روانی از درون فرو می‌پاشد.

ملت ایران نشان داد: از خون عبور می‌کند، اما از مسیر نه.

و این، همان نقطه‌ای است که دشمن هنوز آن را نفهمیده است.
بهرام پارسا شب دوازدهمفروردین 1405 کهگیلویه و بویراحمد