فریادی از دل غزه؛ وقتی انسانیت به مسلخ می‌رود…

الگن خبر
یادداشتی از دل سوخته برای غزه
در غزه، انسان نمی‌میرد، ذبح می‌شود!
کودک، نان نمی‌خواهد… نفس می‌خواهد!
مادر، آغوش نمی‌طلبد… قبر نمی‌خواهد برای فرزندش!

غزه در آتش است؛
نه برق دارد، نه آب، نه دارو، نه نان…
اما فاجعه این نیست!
فاجعه آنجاست که دنیا دارد تماشا می‌کند!

کجایند مدعیان حقوق بشر؟
کدام دادگاه، صدای این همه خون را می‌شنود؟
چرا هیچ‌کس پاسخ نمی‌دهد وقتی صدها کودک در آوار دفن می‌شوند؟
چرا جهان، این‌همه جنایت را “حق دفاع” می‌نامد؟

در غزه، واژه‌ها شرمنده‌اند…
سکوتِ سازمان‌های بین‌المللی، از بمب هم کشنده‌تر است.
آیا چشم‌های ما به جنایت عادت کرده‌اند؟

امروز در غزه، نه انسان کشته می‌شود، بلکه انسانیت دفن می‌شود…و ما هنوز زنده ایم